‘Mijn wijnen zijn met veel zorg gemaakt en ik hou van alle druiven evenveel,’ is Vincent zijn antwoord op mijn vraag over een voorkeursdruif. De edele druiven waar hij over praat zijn riesling, pinot gris, muscat en gewürztraminer. Ik ben benieuwd naar pinot gris omdat die juist vanwege zijn lage zuren vaak als te zoet wordt ervaren. In het glas ruik ik een lichte abrikoosachtige, rokerige geur, de structuur van de wijn is verbazingwekkend, een krachtig gevoel, dat mij doet denken aan de Duitse snelweg. En, niets te zoet.

In de zinderende hitte leidde de weg mij hiernaar toe langs de poorten van het dorpje Riquewihr. Een eerste aanblik gaf een sprookjesachtige indruk waar kleine huisjes verscholen lagen. Het Duitse vakwerk was zichtbaar en goed verwerkt. Even verderop vond ik de cave van domaine Agapé, waar ik een afspraak had met de wijnmaker Vincent Sipp. De koele kelder was een verademing na de zweterige tocht in mijn kleine oranje Fiat Panda, die het geweld op de Duitse snelwegen maar net kon weerstaan. Het voelde als een achtbaan waar ik werd losgeschoten om binnen redelijke tijd het gebied te bereiken.

Vincent Sipp, jonge man in spijkerbroek, vrolijke blik in zijn sprankelende ogen vertelt: ‘De Elzas produceert wijn sinds de middeleeuwen. Vanwege de beschutting van de Vogezen is deze noordelijk gelegen vallei langs de Rijn geschikt voor wijnbouw. Soms Duits, soms Frans. De Duitsers zagen de Vogezen als grensgebied en de Fransen de Rijn. Daar werd eeuwig over getwist, maar uiteindelijk aan het einde van Eerste Wereldoorlog, bleef het onderdeel van Frankrijk.’ De Elzas staat bekend om zijn aromatische wijnen die qua druiven overeenkomsten hebben met de Duitse rassen.

Ik vraag naar zijn idee over de kwaliteit van de Elzas wijnen. ‘Er zijn vele domeinen waarvan de druiven worden opgekocht door négotians, dit zijn handelaren en coöperaties. Die maken daar redelijke wijnen van, maar je kunt je voorstellen dat deze productiemethode vooral gericht is op kwantiteit. Een beperkt, maar groeiend aantal wijnboeren maakt wijnen van de eigen druiven. Mijn wijngaarden liggen verderop in de heuvels, een paar daarvan hebben een grand cru status.’ Ondertussen maakt hij een paar grapjes in het Nederlands die hij toevallig heeft geleerd.

Mijn gedachten gaan terug naar het verschil tussen de Duitse grauburgunder en Franse pinot gris. Deze laatste druif is zeker aromatischer van smaak dan haar Duitse broertje vanwege meer zonuren, rijk en weelderig in de smaak, ideaal voor bij de Indiase keuken. ‘Madame, voulez-vous un autre verre de vin?’, vraagt de ober. ‘Oui s’il vous plaît’, antwoord ik in mijn beste Frans.